slideshow 1 slideshow 2 slideshow 3

Daikblogs

Plus belle que la beauté est la ruïne de la beauté.

Graag kom ik in dit blog terug op het langzaam verkruimelende “bankje van Joost” en de lans die ik wilde breken voor de schoonheid van vergankelijkheid. ( zie eerder blog  )

De vergankelijkheid is in bepaalde culturen een belangrijk thema, omdat dood en verval belangrijke kenmerken zijn van ons bestaan. Ze zijn de afronding van een natuurlijke cyclus die begint met geboorte en groei. Het Boeddhisme onderstreept de vergankelijkheid van het eigen bestaan en van alle dingen, als eye-opener die tot bevrijding moet leiden. Wabi-sabi is een uit het Japan afkomstige levensfilosofie die je in aanraking brengt met  de schoonheid van de imperfectie van het vergankelijke en het onvolmaakte. Het viert scheuren en spleten, rimpels en groeven en alle andere merken die tijd, het weer en het leven achterlaten. Sabi staat voor het vlieden van de tijd. Wabi-sabi wil de mens er aan herinneren dat we allemaal maar tijdelijke wezens zijn.

De voorbijgaande aard der dingen is ook in de moderne westerse kunst een terugkerend onderwerp. Soms betreft het de houdbaarheid van kunstwerken zelf, als kunstenaars materialen gebruiken die bederven, vervagen of langzaam in het niets verdwijnen. Terwijl het Idee, de geestelijke inhoud, nog generaties lang kan worden doorgegeven, is het omhulsel, de drager, maar tijdelijk. Of de kijker getuige mag zijn van de fysieke aftakeling van dit soort kunst hangt er maar vanaf wat de kunstenaar ermee wil zeggen. Ik las ergens dat “De Pindakaasvloer” (1962) van Wim T. Schippers na expositie van een paar maanden ongemerkt in de groene bak gaat, omdat het daarvan niet de bedoeling is dat we het rottend en schimmelend zien vergaan. Anders dan in de vloer met 10.000 rode rozen van Anya Gallacio, waar het afbraakproces juist wel een rol speelde, wat ook is vastgelegd in foto’s. Zo zijn er veel kunstenaars die het verval juist tot onderwerp hebben.

Op maandag 25 augustus meldde zich in de Volkskrant, op de pagina Opinie en Debat, ene Dirk Beemster. Hij had onderzoek gedaan naar bouwvallen (“landschapsruïnes” ) in de regio Westfriesland. Omdat de unieke piramidevormige boerderijen behoren tot het westfries- en agrarisch cultureel erfgoed, wordt in veel gemeenten geen sloopvergunning verleend, tenzij er een ander stolpvormig gebouw voor wordt terugplaatst. Beemster zegt in zijn ingezonden stuk deel uit te maken van de Vereniging ‚De Westfriese Bouwval’. Deze pleit voor een beschermde status van de percelen, onder het motto : „Plus belle que la beauté est la ruïne de la beauté” ( mooier nog dan schoonheid is het verval van schoonheid )."Het tonen van ingestorte of bijna ingestorte gebouwen kan onze manier van kijken naar de 'grote' vergankelijkheid veranderen. Wie inlevend waarneemt en zonder vooroordelen kijkt, ziet de schoonheid van de vervallen panden. Zo wordt het taboe op vergankelijkheid verbroken.Bouwvallen herinneren aan het verval. Sommigen willen ze zo snel mogelijk opgeruimd zien. Ze kijken met ogen, die blind zijn voor  'ouderdom, ziekte en dood', van alles wat bestaat, de impermanentie van ons eigen leven.”

Tijdens wandelingen fotografeerde Dirk Beemster in 2013 en 2014 meer dan 140 bouwvallen in de regio Westfriesland en publiceerde ze op Facebook. De Westfriese Omringdijk vormt de nauwkeurige begrenzing van zijn werkgebied. Toen ik hem, geïnteresseerd geraakt in zijn werk, dacht te tippen over een bouwval aan de Schermerdijk achter Oudorp, wees hij mij er op dat die niet in Westfriesland stond. Een grensgeschil waarin ik hem gelijk moet geven.

Daarom heb ik zelf de camera ter hand genomen. En zie daar, t.b.v. de appendix “…en directe omstreken” :

foto: Sjaak Bos 2014 / Schermerdijk 1 , Oudorp 

 

 

 

Steeds meer Boekelrijders.

Met de tiende geballoteerde GrôteDaikBoekel in het vooruitzicht ( traditioneel in September ) mag ik niet onvermeld laten dat in juli alweer de vierde landelijke editie van de wielertoertocht is verreden, met een record aantal deelnemers. Slingerend over de Westfriese Omringdijk hebben ruim 2.300 fietsers genoten van de prachtige omloop. De weersvoorspelling was enigszins onzeker maar uiteindelijk werd gefietst onder ideale omstandigheden. Ongeveer 24 graden, een beetje zon, geen regen en een matige doch lastige wind op de dijk tussen Schagen en Schoorldam.

Wat de Ronde van de Westfriese Omringdijk uniek maakt is de combinatie van sport en cultuur. Niet alleen wordt je je bewust van een pracht stuk cultuurhistorie, zowel voor wat de dijk zelf betreft als de plekken die je passeert, maar er wordt ook steeds gezorgd voor een bijzondere aankleding, zoals muziek onderweg of een Westfriese traktatie bij de stempelposten. ( Hoornse Broeders, krentenmik of Opperdoezer hapjes )  Er was muziek bij de nieuwe startplaats in Enkhuizen en ook in Alkmaar waren de hele dag tal van activiteiten. Zo zorgde Kees Kaas voor een sfeervolle muzikale begeleiding bij de starts. Kees Kaas : “Ik heb ervoor gezorgd dat de deelnemers opgewekt van start gingen in Alkmaar. Met 'Kaik deer lait onze daik as een groene guirlande' heb ik een ode gebracht aan de Westfriese Omringdijk, aan de Westfriezen en en aan iedereen die het aandurft om deze 135 kilometer te slechten ! “

Veel deelnemers waren er ook op de korte afstanden van 50 en 80 kilometer. Dit mede dankzij een zeer geslaagde actie met het Noordhollands Dagblad. Prachtige routes waren ook voor deze afstanden uitgezet die een deel van de Omringdijk passeerden. Opvallend was het aantal recreatieve deelnemers dat in Kolhorn startte. Kolhorn, het fraaie stadje dat vroeger aan zee grensde, waar de doorkomst voor alle fietsers werkelijk een feest was.

  archieffoto

Vaste prik was de deelname van een afvaardiging van de Hogeschool Ipabo. Een van hen vertelt :

“Het parkeren was dit jaar voorbij het kanaal, zodat de deelnemers allemaal op de fiets naar de start bij ‘de Alkmaarse poort’ kwamen, waardoor ontvangst en inschrijving overzichtelijk gebeurde. We kregen een muzikaal onthaal, waarbij Westfriese liederen ten gehore werden gebracht. Na een korte toespraak van een Alkmaarse ‘wethouder sportzaken o.i.d.’,  gingen de deelnemers onder een bewolkte hemel, met weinig wind van start.

Binnen enkele kilometers na de start werden al de eerste lekke banden langs de kant gesignaleerd. In kleine groepjes werd omstreeks 9.00 uur Hoorn binnen gereden. Hier was de eerste stempelpost die begeleid ging van een heerlijke krentenbol van de plaatselijke bakker (Klaassen!). Van daaruit  ging het richting Enkhuizen. We hadden hier de wind deels in de rug. Omstreeks 10.00 troffen we in Enkhuizen de tweede stempelpost bij de watersportvereninging,  even voorbij Sprookjesland. Dat was een aanzienlijke verbetering doordat er geen opstoppingen meer waren bij de smalle straatjes langs het Zuiderzeemuseum. Aldaar koffie.

Verder ging het via het smalle fietspad richting Medemblik. Inmiddels waren daar nogal wat dagjesmensen op elektrische fietsen en wandelaars op het fietspad. Oppassen geblazen dus. Eigenlijk was het hier iets te druk, ondanks dat er in kleine groepjes gereden werd. In Medemblik, bij kasteel Radboud, was de derde stempelpost ( met heerlijke plak westfriese krentenmik ). Via de stad reden we richting Wieringermeer. De wind nam toe toen we na de lange rechte weg rechtsaf richting Kolhorn reden. Beneden aan de dijk verzamelden vele deelnemers zich op het terras waar  gegeten en gedronken werd alvorens het laatste stuk aan te vatten. Het was er gezellig. Inmiddels probeerde de zon aarzelend door te komen.

Vanuit Kolhorn reden we richting Schagen. Ook hier stonden er bij het oversteken vrijwilligers die het verkeer regelden, waardoor een ieder veilig kon oversteken. Via Schagerbrug, na een kleine omleiding  vanwege werkzaamheden aan de dijk, reden we over de dijk naar  de voorlaatste stempelpost in Burgervlotbrug. We hadden inmiddels een stevige wind tegen waardoor allerlei groepjes zich verspreidden over de dijk. Het was een mooi gezicht om dit te zien.

Bij de laatste stempelpost verzamelden de deelnemers zich voor de laatste 12 kilometer. In grotere groepen werd naar Alkmaar gereden. Omstreeks 13.30 kwamen  wij aan bij de Alkmaarse poort, waar een muzikaal onthaal en straattheater de dag tot een zeer geslaagde dag maakte. En de welverdiende medaille natuurlijk !”

Met dank aan Le Champion, Kees Kraakman en Arie Fase.

 

 

Pagina's

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer