slideshow 1 slideshow 2 slideshow 3

Daikblogs

Steeds meer Boekelrijders.

Met de tiende geballoteerde GrôteDaikBoekel in het vooruitzicht ( traditioneel in September ) mag ik niet onvermeld laten dat in juli alweer de vierde landelijke editie van de wielertoertocht is verreden, met een record aantal deelnemers. Slingerend over de Westfriese Omringdijk hebben ruim 2.300 fietsers genoten van de prachtige omloop. De weersvoorspelling was enigszins onzeker maar uiteindelijk werd gefietst onder ideale omstandigheden. Ongeveer 24 graden, een beetje zon, geen regen en een matige doch lastige wind op de dijk tussen Schagen en Schoorldam.

Wat de Ronde van de Westfriese Omringdijk uniek maakt is de combinatie van sport en cultuur. Niet alleen wordt je je bewust van een pracht stuk cultuurhistorie, zowel voor wat de dijk zelf betreft als de plekken die je passeert, maar er wordt ook steeds gezorgd voor een bijzondere aankleding, zoals muziek onderweg of een Westfriese traktatie bij de stempelposten. ( Hoornse Broeders, krentenmik of Opperdoezer hapjes )  Er was muziek bij de nieuwe startplaats in Enkhuizen en ook in Alkmaar waren de hele dag tal van activiteiten. Zo zorgde Kees Kaas voor een sfeervolle muzikale begeleiding bij de starts. Kees Kaas : “Ik heb ervoor gezorgd dat de deelnemers opgewekt van start gingen in Alkmaar. Met 'Kaik deer lait onze daik as een groene guirlande' heb ik een ode gebracht aan de Westfriese Omringdijk, aan de Westfriezen en en aan iedereen die het aandurft om deze 135 kilometer te slechten ! “

Veel deelnemers waren er ook op de korte afstanden van 50 en 80 kilometer. Dit mede dankzij een zeer geslaagde actie met het Noordhollands Dagblad. Prachtige routes waren ook voor deze afstanden uitgezet die een deel van de Omringdijk passeerden. Opvallend was het aantal recreatieve deelnemers dat in Kolhorn startte. Kolhorn, het fraaie stadje dat vroeger aan zee grensde, waar de doorkomst voor alle fietsers werkelijk een feest was.

  archieffoto

Vaste prik was de deelname van een afvaardiging van de Hogeschool Ipabo. Een van hen vertelt :

“Het parkeren was dit jaar voorbij het kanaal, zodat de deelnemers allemaal op de fiets naar de start bij ‘de Alkmaarse poort’ kwamen, waardoor ontvangst en inschrijving overzichtelijk gebeurde. We kregen een muzikaal onthaal, waarbij Westfriese liederen ten gehore werden gebracht. Na een korte toespraak van een Alkmaarse ‘wethouder sportzaken o.i.d.’,  gingen de deelnemers onder een bewolkte hemel, met weinig wind van start.

Binnen enkele kilometers na de start werden al de eerste lekke banden langs de kant gesignaleerd. In kleine groepjes werd omstreeks 9.00 uur Hoorn binnen gereden. Hier was de eerste stempelpost die begeleid ging van een heerlijke krentenbol van de plaatselijke bakker (Klaassen!). Van daaruit  ging het richting Enkhuizen. We hadden hier de wind deels in de rug. Omstreeks 10.00 troffen we in Enkhuizen de tweede stempelpost bij de watersportvereninging,  even voorbij Sprookjesland. Dat was een aanzienlijke verbetering doordat er geen opstoppingen meer waren bij de smalle straatjes langs het Zuiderzeemuseum. Aldaar koffie.

Verder ging het via het smalle fietspad richting Medemblik. Inmiddels waren daar nogal wat dagjesmensen op elektrische fietsen en wandelaars op het fietspad. Oppassen geblazen dus. Eigenlijk was het hier iets te druk, ondanks dat er in kleine groepjes gereden werd. In Medemblik, bij kasteel Radboud, was de derde stempelpost ( met heerlijke plak westfriese krentenmik ). Via de stad reden we richting Wieringermeer. De wind nam toe toen we na de lange rechte weg rechtsaf richting Kolhorn reden. Beneden aan de dijk verzamelden vele deelnemers zich op het terras waar  gegeten en gedronken werd alvorens het laatste stuk aan te vatten. Het was er gezellig. Inmiddels probeerde de zon aarzelend door te komen.

Vanuit Kolhorn reden we richting Schagen. Ook hier stonden er bij het oversteken vrijwilligers die het verkeer regelden, waardoor een ieder veilig kon oversteken. Via Schagerbrug, na een kleine omleiding  vanwege werkzaamheden aan de dijk, reden we over de dijk naar  de voorlaatste stempelpost in Burgervlotbrug. We hadden inmiddels een stevige wind tegen waardoor allerlei groepjes zich verspreidden over de dijk. Het was een mooi gezicht om dit te zien.

Bij de laatste stempelpost verzamelden de deelnemers zich voor de laatste 12 kilometer. In grotere groepen werd naar Alkmaar gereden. Omstreeks 13.30 kwamen  wij aan bij de Alkmaarse poort, waar een muzikaal onthaal en straattheater de dag tot een zeer geslaagde dag maakte. En de welverdiende medaille natuurlijk !”

Met dank aan Le Champion, Kees Kraakman en Arie Fase.

 

 

Bankjes van Willem en Joost

  foto sjaak bos 2014

Ik heb in mijn vorige blog de loftrompet gespeeld vanwege zeven nieuwe Alkmaarse Omringdijkbankjes in Alkmaar. Een schitterend gebaar van de gemeente. Toevallig was ik er vorige week getuige van dat de Alkmaarse wethouder van Cultuur alweer ergens een nieuw grasveldje aan het openen was. Het houdt daar gewoon niet op. 

Omdat het vandaag zo'n prachtige eerste pinksterdag was heb ik de Daikraaier van stal gehaald om de volledige Alkmaarse bankjesroute eens na te fietsen.*) Ik heb er zes van de zeven gevonden. Ik heb ze bekeken, gelezen, ingezeten. Alles prima. Prima, de teksten van mijn gewaardeerde collega dijkgek Willem Messchaert. Soms erg cryptisch, maar daar houden veel mensen van, zoals van Bløf of Acda en de Munnik: onbegrijpelijk mooi. Het is ook gewoon leuk om ergens te zitten waar ook nog wat te lezen valt. En er is ook veel te zeggen voor duurzaam, want zo heeft ontwerper Knip ze gemaakt. Toch wil ik op dit punt een bruggetje maken naar een heel ander bankje, waar ik met mijn verhaal eigenlijk heen wil. Om juist een lans te gaan breken voor de schoonheid van vergankelijkheid:
 
Ergens op de Westfriese Omringdijk staat ook het 'bankje van Joost'. Ik schreef er in 2007 en 2010 al over. Daar staat ook een tekst op. Woorden van Joost Zwagerman. Een paar keer per jaar zoek ik het bankje op. Dan ga ik er op zitten. Het troont eenzaam uit boven het laaggelegen land. Het spansel is hier groots. De rust is er adembenemend maar op zo’n eerste pinksterdag toch nooit saai, omdat de betrekkelijke stilte van de polder om de haverklap wordt afgewisseld met het geluid van passanten. Een kamergeleerde als Bomans zou hier diep in gedachten verzonken kunnen raken. Een waarnemer als Wolkers zou hier juist afdalen uit zijn hoofd en al zijn zintuigen wagenwijd openzetten.**)  Want hier voel je de wind op je huid en ruikt er de geuren die hij meebrengt. Vaak uit zee, maar op een mooie dag als vandaag draagt hij de geuren van gedroogd gras en vee. Je hoort de geluiden van dichtbij, en daarna van verder en verder. Als je je ogen sluit kun je kilometers ver horen, en als je ze opent zie je de heerlijke trage gang van de dingen in de polder. „Het is troostend om die kleine schakeringen op te merken. Een lammetje dat groeit. Bloemen die opengaan.” Het is een literair bankje. „De wereld moet stil en ledig zijn om een roman te kunnen schrijven.” Woorden van Joost.
 
Ik stel me voor hoe de schrijver hier zat en ruimte maakte voor zijn gedachten. „Om na te denken heb je overzicht en weidsheid nodig.”. Hij komt er waarschijnlijk niet meer, want de tijd heeft ook zijn leven niet onberoerd gelaten. Dezelfde tijd die zijn bankje langzaamaan verkruimelt. Roestig staaldraad houdt de zaak nog bij elkaar. Ik vrees dat er binnenkort wel een bijdehante ambtenaar zal zijn die een eind gaat maken aan deze boeiende openbare lijdensweg. Ik hoop echter de tand des tijds hier nog lang te mogen zien knagen. Tot er een ravage overblijft waartussen, als op het Forum Romanum, de woorden uit het verleden blijven rondspoken. De woorden van Joost.
 
 
*) Op 7 juni publiceerde het Noordhollands Dagblad een bankjeswandeling. Hij is hier te downloaden .
 
**) Bomans en Wolkers waren schrijvers die in de jaren zeventig hebben deelgenomen aan een radio experiment. Ze leefden na elkaar een week lang in eenzaamheid op Rottemerplaat. Bomans verbaasde zich de hele week over het totale NIETS om zich heen en werd ziek. Wolkers viel van de ene verbazing in de andere en had tijd te kort. 
 
foto NHD
 
 
 
 

Pagina's

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer