slideshow 4 slideshow 5 slideshow 6

Daikblogs

De brug die er (nog) niet is. (deel1)

Een fraai plan om de westfriese omarming van de Omringdijk weer symbolisch te sluiten door het Gat van Schagen te overbruggen, haalde het net niet in 2011. Na vijf jaar en veranderde politieke en economische omstandigheden nemen de Westfriese Deurloupers het initiatief om het plan weer op de agenda te krijgen. Steun het plan voor een fiets- en wandelbrug en teken de petitie !


“Ik ging naar Bommel om de brug te zien.” ( Nijhoff , de moeder de vrouw )

Ik snap dat wel. Ik ben bezig met een voettocht van de kust naar het oosten van Nederland en passeerde de afgelopen week het Amsterdamse, via Waterland naar het Gooi. En of het nou zo moest wezen, ik passeerde daar een handvol fiets- en wandelbruggen. Heel erg objectief ben ik misschien niet, maar wat een opwindende beleving iedere keer, zo’n Brug op je pad. Eerst is er het moment dat de Brug zich in het landschap openbaart. Een aangename verrassing op je netvlies. En daarna is er het moment dat je de Brug betreedt. Hij tilt je op, verheft je van het maaiveld en geeft je uitzichten die er zonder de Brug niet zouden zijn. De Brug zelf is, terwijl je hem oversteekt, een veranderend spel van lijnen en welvingen. Sta je aan de andere kant, dan kijk je nog eens om. Ja, je zou ervoor naar Bommel gaan, om zo’n Brug te zien.

Pythonbrug Zeeburg Amsterdam

Brug over het IJ (foto ©sjaakbos 2016)

Nesciobrug Ijburg (foto ©sjaakbos 2016)

Veeneikbrug, Amsterdam-zuid - Diemerbos (foto ©sjaakbos 2016)

(vrij naar Marinus Nijhoff:)

Ik ging naar SCHAGEN om de brug te zien.
Ik zag de nieuwe brug. Twee overzijden

die elkaar jarenlang schenen te vermijden,

waren weer herenigd. Een minuut of tien

dat ik daar lag, in 't gras, mijn thee gedronken,

mijn hoofd vol van het landschap wijd en zijd -

laat mij daar midden uit de oneindigheid

een stem vernemen dat mijn oren klonken.

Het was een vrouw. De fiets die zij bereed
kwam langzaam tegen het talud gereden.

Zij was alleen, trok gebogen aan haar stuur,

en wat zij zong hoorde ik dat psalmen waren.

O, dacht ik, o, dat daar mijn moeder reed.

Prijs God, zong zij, Zijn hand zal u bewaren.

Westfriese brug, Schagen (ontwerp Rein Hofstra)

 

 

Digue Ventoux

Iedere hardfietser die zich in een vaste regelmaat op zondagochtenden in een klein peloton van vrienden en vriendinnen nestelt om de wegen van zijn streek te begaan, ligt 's nachts ook wel eens te dromen van een uitdagende solorit. Eentje die voert over een slingerend asfaltlint door een desolaat en boomloos landschap waar de elementen vrij spel hebben. Waar de goden van de wind hun grillige karakter tonen. Eentje die je eenzaam stoempend eerst in een staat van waanzin brengt en vervolgens, bij het bereiken van het eindpunt, een dronken mengeling van blijdschap, voldoening, opluchting, geluk en trots.

Veel van die fietsers willen tenminste eens in hun leven de Mont Ventoux beklimmen. Ikzelf zie in de Westfriese Omringdijk zo’n uitdaging.

Als ik dit schrijf is het 14 juli. Feest in Frankrijk. Dubbel feest, want de Tour de France rijdt vandaag naar de 'winderige berg', de Mont Ventoux. De tourdirectie besloot gisteren echter de laatste zes kilometer van de rit, die kale kilometers naar de top van de berg, te schrappen. In verband met de wind ! Ik brak mij na dit nieuws het hoofd over de vraag of de directie van de Grôte DaikBoekel het ooit in zijn hoofd zou halen om, laten we zeggen het stukje van Enkhuizen tot aan vuurtoren de Ven, uit koers te halen in verband met te verwachten windvlagen.......Ik appte deze vraag tenslotte aan mededirectielid Bert Wagendorp, die zich notabene op dat moment aan de voet van de geslachtofferde Franse berg bevond. Hij antwoordde in boze karakters : "Absurd! Watjes! "

Opnieuw was de voltallige Boekeldirectie het eens.

Zoals wind hoort bij de Mont Ventoux, hoort wind bij de Westfriese Omringdijk. Het is daarom onbegrijpelijk dat er rijders zijn die de Ronde van de Westfriese Omringdijk liever links laten liggen vanwege het winderig karakter. "Absurd! Watjes!" Wind is onze platte berg. Zoekend naar uitdagingen nemen we de racefiets en beklimmen we de berg en ronden wij de dijk. Zó is het !

Afgelopen zondag deden meer dan 2000 mensen mee aan de Grôte Daikboekel. De zon scheen en er stond een straffe zuidwester op de Digue Ventoux. Vooral de mensen die waren gestart in Alkmaar kwamen uitgepierd aan de meent. Ideale omstandigheden dus.

Jan Kal eindigde zijn sonnet over de Mont Ventoux (1971) met de volgende zin:

"IJdelheid en het najagen van de wind"

En daar gaat het immers om.

 

Pagina's

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer